Το The Mandalorian and Grogu είναι ένα περίεργο «πλάσμα» που πατάει με το ένα πόδι στη μεγάλη κινηματογραφική παράδοση του Star Wars και με το άλλο στην τηλεοπτική εποχή του Disney+. Είναι σαν δύο-τρία επεισόδια της σειράς που ντύθηκαν με ΙΜΑΧ «πανοπλία».
Η ιστορία εκτυλίσσεται λίγο μετά τα γεγονότα του Return of the Jedi, σε μια εποχή όπου η σατανική Αυτοκρατορία έχει πέσει, αλλά τα απομεινάρια της συνεχίζουν να κινούνται στο σκοτάδι και να απειλούν την Καινούργια Δημοκρατία.
Ο Mandalorian, βρίσκεται στο στοιχείο του κυνηγώντας επικηρυγμένους με σχεδόν μυθική ψυχρότητα. Δεν είναι «κανονικός» ήρωας, δεν βγάζει το κράνος του, σχεδόν ποτέ δεν δείχνει πρόσωπο και η φωνή του θυμίζει κάτι ανάμεσα σε western anti-hero και sci-fi φάντασμα. Δίπλα του ο Grogu, που έχει γίνει κάτι σαν μασκότ ολόκληρου του franchise, είναι περισσότερο brand παρά χαρακτήρας.
Μια αποστολή που ξεκινά σαν κλασικό Star Wars mission
Mandalorian και Grogu πρέπει να εντοπίσουν και να σώσουν τον Rotta the Hutt, γιο του Jabba, ο οποίος κρατείται αιχμάλωτος. Σε αντάλλαγμα, θα πάρουν κρίσιμες πληροφορίες για ό,τι έχει απομείνει από τα σχέδια της Αυτοκρατορίας. Από εκεί και πέρα, η υπόθεση ξεδιπλώνεται σαν κλασικό Star Wars: ταξίδι, εμπόδια, περίεργοι πλανήτες και συγκρούσεις με κάθε λογής πλάσματα.
Ουσιαστικά, μοιάζει με τηλεοπτικό υλικό που «φούσκωσε» για σινεμά. Αυτό δημιουργεί μια περίεργη ισορροπία: έχει το μέγεθος και το θέαμα μιας κινηματογραφικής παραγωγής, αλλά τη δομή και τον ρυθμό επεισοδίου. Για κάποιους αυτό λειτουργεί χαλαρά και διασκεδαστικά, για άλλους μοιάζει περισσότερο με ανακύκλωση υλικού παρά με κάτι πραγματικά καινούργιο.
Από πλευράς δράσης, η ταινία είναι χορταστική. Υπάρχουν μάχες με AT-AT, αερομαχίες με X-wing και αρκετές σκηνές με σφραγίδα Star Wars. Είναι το είδος της ταινίας που ξέρει τι περιμένεις και σ’το δίνει σχεδόν μηχανικά, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις.
Ο Mandalorian και ο Grogu ως δίδυμο-«άγκυρα» της ιστορίας
Η σχέση Mandalorian–Grogu λειτουργεί περισσότερο σαν συναισθηματική «ασφάλεια» παρά σαν παραδοσιακή αφήγηση. Ο ένας είναι ο σιωπηλός, σχεδόν άκαμπτος πολεμιστής, ο άλλος ένα παιδί με δυνάμεις που δεν κατανοεί πλήρως. Η δυναμική της σχέσης τους θυμίζει περισσότερο σχέση «πατέρα-παιδιού», σε έναν χαοτικό γαλαξία, παρά δύο τυπικών συμμάχων σε αποστολή.
Γύρω τους εμφανίζονται νέοι και παλιοί παίκτες του σύμπαντος. Η Sigourney Weaver υποδύεται μια ανώτερη αξιωματικό της Καινούργιας Δημοκρατίας που δίνει την αποστολή, ενώ ο Jonny Coyne ενσαρκώνει έναν αυτοκρατορικό πολέμαρχο. Στην πορεία εμφανίζονται επίσης αλλόκοτοι χαρακτήρες, από εξωγήινους εμπόρους μέχρι τετράχειρες φιγούρες και ακόμα χειρότερες επιλογές.
Τελικά, το The Mandalorian and Grogu δεν προσπαθεί να ξαναγράψει το Star Wars. Δεν έχει αυτή την πρόθεση. Σου δίνει ένα γνώριμο σύμπαν, λίγη δράση, λίγο συναίσθημα και αρκετή νοσταλγία για να κρατήσει το ενδιαφέρον ζωντανό. Αν περιμένεις κάτι που θα αλλάξει το franchise, δεν θα το βρεις εδώ. Αν όμως θέλεις απλώς να ξαναμπείς για λίγο σε έναν ήδη γνώριμο γαλαξία, τότε η ταινία ξέρει ακριβώς πώς να σε οδηγήσει εκεί — χωρίς πολλά λόγια και φιοριτούρες.